Een bonte verzameling sporten
Er zijn mensen die me wat meewarig aankijken en vragen of ik in een midlifecrisis zit. Eerlijk gezegd, twijfel ik daar zelf ook soms aan. Waar andere mannen rond hun vijftigste hun armen vol laten tatoeëren, opeens meerdere kralenarmbandjes rond hun polsen dragen en een cabriolet aanschaffen, sport ik sinds een tijdje behoorlijk fanatiek, fanatieker dan ik in jaren heb gedaan. Ik doe niet aan mudruns of hyroxen, maar ben gevallen voor een andere rage: padel.
Ik ben niet de enige, ervaar ik telkens als ik een baantje heb gereserveerd op De Goese Maan. De vier banen zijn op doordeweekse avonden vrijwel altijd volgeboekt, zeker in de lente en zomer. Sinds de aanleg heeft de tennisvereniging er honderden leden bijgekregen. Het is dan ook niet zo gek dat ook De Bongerd in Kloetinge sinds kort twee banen heeft en er plannen zijn voor vier buitenbanen aan de Nieuweweg in ’s-Heer Hendrikskinderen.
Vol is het trouwens op het hele sportpark Het Schenge. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de vernieuwingen van de laatste jaren. Het naar het voormalige vaarwater vernoemde sportpark is in 1933 aangelegd. Jarenlang was het louter de thuisbasis voor VV GOES (Gezamenlijk Opwaarts Eendrachtig Sterk), de oudste voetbalclub van Zeeland. In de decennia daarna kwamen er velden en accommodaties bij voor de voetballers van SSV’65 en het in 2015 ter ziele gegane Robur, atletiekvereniging AV’56, de rugbyers van Tovaal, hockeyers van GMHC, korfballers van TOGO en tennissers (en sinds kort padellers) van De Goese Maan. Nergens anders in de provincie heb je zo’n bonte verzameling sporten op één locatie.
Door de aanleg van het Urban Sportpark is het echt een unieke plek geworden. Elke keer als ik het wandelingetje van het parkeerterrein aan de kant van het Geldeloozepad naar de baan op De Goese Maan maak, verbaas ik me over de populariteit van alle voorzieningen. Ik word dan aan beide kanten gepasseerd door rennende mannen en vrouwen, ik zie bootcampers op allerlei plekken oefeningen - waar ik niet aan moet denken - doen, een vader met zijn zoontje en dochtertje een balletje schieten tegen de voetbalmuur, jongens en meiden op het basketbalveldje die net zo goed willen worden als goudenmedaillewinnaar Worthy de Jong, een vriendenclub die zich in het zweet werkt tijdens een partijtje op het voetbalveld en natuurlijk, sinds de opening in 2024, tientallen steppers, skaters en BMX’ers op de skatebaan en pumptrack.
Alles bij elkaar zorgt het op warme, droge avonden voor een enorme kakofonie en er zal ongetwijfeld weleens iemand wat rotzooi trappen, maar je moet toch concluderen dat de aanleg van deze openbare sportvoorzieningen een schot in de roos is geweest. Hoe krijg je je inwoners, jong en oud, in beweging? Zo! Ik geniet er met volle teugen van tijdens mijn wandeling naar de padelbaan. Dat loopje blijf ik voorlopig nog een paar keer week maken, midlifecrisis of niet. Als iemand me op een dag op de skatebaan of pumptrack ziet, roep me dan tot de orde. Dan zit ik er zeer zeker middenin.
Eugène de Kok
Werkte onder andere voor de PZC en Weekblad de Bode en is nu adviseur onderzoekscommunicatie bij de HZ University of Applied Sciences. Hij schreef de boeken Op zoek naar Zeeland, Noord-Beveland en Racoon, alles voor het liedje.
